not defterimden: olan geleceğimize oluyor

öğretmenlik mi yapıyorum bakıcılık mı belli değil. el kadar çocuklara okuma yazma öğretmek için türlü taklalar atıyorum. en sonunda severek yaptığım işten nefretim kabarıyor. en mehur klişelerdendir “ankaranın çankayasına göre hazırlanan müfredat…” diye… tam da bunu yaşıyoruz hatta en sarsıcı biçimde. dört yaşında ana sınıfına gitti diye beş yaşında ilkokula başlayan bebekler daha konuşma gelişimini bile sağlayamamışken onlara yetersizsiniz, sizden bir şey olmaz psikolojisini kanırtarak veriyoruz. sonra sosyal medyada travmaya giren çocukların videolarını görüyoruz. kimimiz gülüyor kimimiz acıyor ama kimse biz ne yapıyoruz demiyor. ne anne baba ne eğitim yöneticileri….…

devamı...