musa ertürk 24 Kasım 2019

sanırım ağza sürülen bir parmak balın en afyonlusu : öğretmenler günü. üstelik sürülen bal da bal değil hani. ama yok böyle etkili bir afyon işte.

oysa kala kala elde sadece kutsallık kaldı. dayaksa dayak, öldürülmekse öldürülmek, hakarete maruz kalmaksa dert değil. itibar hak getire, saygı sıfır. sonuçta bişey olamazsan öğretmen olundu. geriye uyduruk öğretmenler gününde söylevlere meze olmak kaldı birde. hani ikramiye vereceğiz deseler, hani yıpranma payı düşünüyoruz deseler aldatmalık yani ona bile gerek duyulmuyor anlayacağınız. o kadar bal bile yok yani.

sinirlerime hakim olmakta güçlük çektiğim günlerden 24 kasım.

binlerce öğretmeni işinden, hayatından etmiş birisi vermiş bu günü. ve yine yıllar sonra binlerce öğretmen işsiz, çalışanları mutsuz… kutlayalım yine de değil mi ?

 

değil mi ki “komşusu açken, tok yatan bizden değil”.

değil mi ki “komşuda cenaze varsa televizyon açmayan bir toplumuz.” kutlamıyorum öğretmenlerin gününü, günümü. kutlamıyorum yalan mesajlarla daha çok acıtan günü. kutlamıyorum, çünkü yaralarım kanıyor.

80 darbesinin ertesiydi.
5.sınıftaydım. öğretmenimiz atılmıştı muhtemelen içerdeydi. yerine gelen tahtaya aldığı kadar dört işlem yazar yapın derdi. kafasını masaya koyup uyurdu.
kış günlerinin birinde sobaya çok yaklaşınca önlüğün el kadar yeri yanmıştı. akşam annem yamamayı unutmuştu. okulda temizlik işçisiydi. eve gelince de yemek vs işleri yanında ineğin sağımı derken kendinden geçerdi. öğlenciydik. ertesi gün olduğunda okula gideceğim vakit önlüğün yanık olduğunu hatırladım. bulduğum siyah bir kumaşı kesip yamadım. çocuk elimin yettiğince becerebildiğim kadarıyla. 80in muteber öğretmeni, din kültürü ahlak dersinden not vermek gelmiş aklına o gün. tahtaya çıkarıyor üstüne başına bakıyor not veriyordu. sıra bana geldi. çıktım tahtaya. bana baktı şu an hatırlamadığım onurumu kıracak bir sürü laf söyledi ve 4 verdi.

sonra aradan yıllar yıllar sonra yine aynı manzaralar.

iyi ki öğretmenim demiyorum. iyi ki insanım diyorum. öğretmenlik sadece bir kıyafet. onu dolduracak olan insan kalmamız. insan yaşamamız.

ağzıma bir parmak bal sürmek isteyenlerin parmağını ısıracak kadar “nankör”ümdür. elbette parmağı temiz olanlar müsterih olsun.

 

 

 

daaa aman diim bal tutanların ağzına da gelmeyin derim ben….

 

musa ertürk

 

 

 

Leave a comment.

Your email address will not be published. Required fields are marked*